Alternatif yaşam formları 3: Şahane orman kaçkınları Nick ve Lilah

Nick Olson ve Lilah Horwitz, ağaç evlerinin ön cephesini eski pencerelerle kaplamışlar. 

Gündemde onca can acıtıcı haber varken ve adaletsizlik en “zebellah” haliyle karşımızda dikilmekteyken yapılabilecek en güzel şeylerden ikincisi şimdilik samanlığı seyran edebilenlerin hikayelerini dinlemek olabilir belki diye düşündüm. Yapılacakların birincisi tabii ki söz konusu zebellahın karşısında kendi yönteminle durabilmek oluyor. Bak mesaj kaygılı, sıkıcı, öğreten kadın modunda olmayayım diyorum ama en güzel ve umut verici mevzuları anlatırken bile gündemin ağırlığının altından kalkamıyorum ne yapayım.

Sene 2012, evin inşaatında her şey tamam gibi; sırada en hassas iş var. Pencereler puzzle misali yerleştirilecek, ölçüler birbirini tutacak.

Nick, Lilah ve "nurtopu" manzaraya karşı.

Geri dönüşüm pencereleri

Efendim gelelim samanlık seyranı sanatını yaşam tarzı haline getirebilen çiftimiz Nick ve Lilah’a… Ben onlara şahane orman kaçkınları diyorum. Tabii yaptıkları işi gittikleri, gezdikleri yerlerden yapabiliyor olmaları çiftimizin en büyük lükslerinden biri olabilir ve dolayısıyla doğada uzun zaman geçirebilmelerini kolaylaştırabilir.

Moda tasarımcısı Lilah Horwitz işlerini elde yapmayı seviyor. 

İki yaratıcı ruha en iyi gelen şey hiçbir anını kaçırmayacakları kusursuz bir gün ışığı olabilir herhalde... 

Nick Olson’un ilginç bir işi var. Aslında bir peyzaj firması ve bazı özel projeler için fotoğraf çekiyor yani fotoğrafçı ama benim de yeni öğrendiğim tintypes (ferrotype) adı verilen bir yöntemle, emaye metal plakalar ile doğrudan pozitif görüntü oluşturuyor. Bunun için de kendi yaptığı kocaman bir kamera kullanıyor. Lilah Horwitz ise moda tasarımcısı. Genellikle kendi elleriyle yaptığı giysiler New York’un bazı butiklerinde satılıyor.

Nick Olson fotoğraflarını tintypes ya da ferrotype adı verilen bir yöntemle çekiyor ve bunun için kendi yaptığı bir makineyi kullanıyor.

Lilah ve Nick iki sene önce yerleşik yaşamlarına bir pencere açıp yılın bazı zamanlarını doğada, West Virginia’nın dağlarında geçirmeye karar vermişler. Pencere açıp demişken, yaklaşık -sadece- 500 Dolar harcayarak kendi elleriyle yaptıkları ağaç evlerinin cephesine de bol bol pencere açmışlar görüldüğü üzere. Bu pencerelerin büyük çoğunluğu kendi buldukları ve projelerini duyan yakınlarının getirdikleri hurdalardan (biz onlara geri dönüştürülebilir nesne de diyebiliriz) oluşuyor. Lilah, New River George Ulusal Parkı'nda rastladıkları eski pencerelerden oluşan yığını inanılmaz bir şans olarak görüyor. Orman kaçkınlarının evinin ön cephesi birbirinden farklı pencerelerle kaplanıyor böylece… Hatta bu cephe tam 5 metreyi buluyor. Bu arada evin çatısının eski bir ahırdan taşındığını da unutmayalım. 

Pencerelerden oluşan ön cephenin yüksekliği 5 metreyi buluyor. Çiftin yaptığı en büyük masraf bir kamyonet kiralayıp yollarda eski pencere aramak olmuş. Ama şans karşılarına kocaman bir pencere yığını çıkarmış.  

Ormanın içindeki bu güzel ev tahmin edilebileceği gibi dört mevsim konaklamaya henüz pek olanak vermiyor. Evde elektrik ve su tesisatı olmadığından ve ısınmak da sorun olabileceğinden çift yılın ancak belirli zamanlarını burada geçirebiliyor şimdilik. Kalan zamanlarında Milwaukee’deki şehir hayatlarına devam ediyorlar. Ama işleri dolayısıyla civarda mobil vaziyette oldukları ve böyle olmayı sevdikleri için de bu yaratıcı “pencere ev” onların sık sık kaçtığı bir yuva haline gelmiş doğal olarak.

Ah şirin West Virginia ve minicik gölcükleri... (John Denver'ın Country Roads türküsü geldi aklıma birden :)

Çift önümüzdeki yıllarda evlerine dış mutfak ve güneş enerji paneli eklemek istediklerini anlatıyor, ama ev bu haliyle de gayet yaşanabilir ve çok sevilebilir vaziyette zaten. Ormanın içinden yayılan ışığın verdiği huzur ise eşsiz olmalı diye düşünüyorum. 

Merak içindekiler http://www.halfcuttea.com/ adresine ve aşağıdaki videoya da göz atabilirler pek tabii…

Çocuklar gibi şen!

Tasarımcı Javier Perez'in bazı çiziktirmeleri de burada dursun bakalım. Kendisi instagram'da cintascotch olarak yayınladığı fotoğraflarla tanınıyor. Çizimlerini tişörtlere, çantalara basıyor ki bence fotoğrafta kalsalar daha esprili olacaklar da ekmek parası işte ne yaparsın.

http://instagram.com/cintascotch

Duvarın gözleri: MTO

Fotoğraf, flickr, Urban ARTefacte.

Gerçek adını henüz pek kimselerin bilmediği gizemli sanatçı MTO’nun işlerine son iki yıldır rastlar olmuştum da Rennes’de bir evin duvarına yaptığı resim hafif bir şok yaşattı bana. Metruk tek katlı bir evin birkaç farklı cephesini içine alan resim için ne söyleyeceğimi bilemedim. Yetenek işte diyor ve yutkunuyorum.

Rennes'den insan üstü manzaralar. Fotoğraf: Renan Peron

MTO’nun “foto-realistik” olarak adlandırılan işleri son zamanlarda özellikle Kreuzberg’de olmak üzere Berlin, Barcelona, Paris gibi farklı şehirlerde insanların önüne çıkmaya başlamıştı. Genellikle 70-80’li yılların rock star’larını ve aktörlerini çalışmayı seven MTO’nun en ufak ölçekli işini tamamlaması – ki 2m.x4m. gibi bir ölçü veriyor en küçük iş için- yaklaşık 5 saatini alıyormuş.

Fotoğraf: flickr, MTO

Kendi portresi. Fotoğraf: flickr, MTO.

Fotoğraf: flickr, MTO.

Fotoğraf: flickr, MTO.

Fotoğraf: flickr, lucky cat.

Bir ortak çalışma; MTO ve IEMZA imzalı. Fotoğraf: flickr, MTO.

Fotoğraf: flickr, nolifebeforecoffee.

Genellikle çok büyük alanlar üzerinde ve çok detaylı çalıştığı için bir resmi tamamlaması bir hafta kadar sürüyormuş. MTO’da onu benzerlerinden ayıran bir farklılık olarak benim gözüme çarpan sadece duvarları kullanmak yerine pencereleri, kapıları hatta zaman zaman çalıştığı mekanın doğasına uygun olarak o alanı kullanan insanları, otomobilleri ya da farklı objeleri de resimlerinin içine katabilmesi. Nasıl oluyor da oluyor; mesela önüne araç park edilen bir duvarda sprey boyayla boyamaya hazırlanan kocaman bir el görüyorsunuz ki tam olarak bir aracı hedef almış. Böyle işte. 

Fotoğraf: flickr, Etza.

Fotoğraf: flickr, MTO.

Hong Kong'dan önce son çıkış

Hong Kong manzarasına bir de buradan bakın. Michael Wolf'un "Back Door" serisinden. 

Çin Halk Cumhuriyeti’ne bağlı özel yönetim bölgesi Hong Kong, son yıllarda bazılarımızın ilgisini bir ihracat merkezi olmasıyla çeke dursun asıl konuşulması gereken tarafı iyiden iyiye kalabalıklaşan nüfusunun barınma ve içecek su problemiyle boğuşması. Bu konu fotojurnalist Michael Wolf tarafından yürütülen bir fotoğraf projesiyle Society for Community Organization'un da gündemine taşınmış.

Society for Community Organization (soCo) için gerçekleştirilen fotoğraf projesinden iki kare; dev gökdelenlerin hücrelerinden kuşbakışı hayat. 

“Architecture of Density” isimli fotoğraf projesiyle Hong Kong’un bazı bölgelerinde yükselen gökdelenlerin hücre büyüklüğündeki odalarında çekimler yapan Wolf’un kareleri (wikipedia’ya göre km2’ye 6,407 kişi) korkunç bir nüfus yoğunluğuna sahip olan bölgede yaşayan insanların hayatlarına dikkat çekiyor.*

Kimi gözler için hala ışıltılı bir metropol manzarası! "Architecture of Density" yani yoğunluğun mimarisi.

İnsanların iş umuduyla Hong Kong’a yaptıkları göçün nedeni büyük bir ihtimalle Çin para biriminden daha düşük olan Hong Kong Dolar’ı ve bölge içinde vergi olmamasından kaynaklanan ihracat patlaması. Sermaye için fırsat olarak görülen bu durum bölge sakinlerini “insan karınca yuvası” adı verilen bu hücrelerde yaşamaya kadar götürmüş. Işıltılı, egzotik Hong Kong’u turist gözleriyle değil de işin bu boyutunun da farkında olarak tanımak isteyenlere…

Michael Wolf'un "100x100" serisinden fotoğraflar.

Bir de bağımsız araştırma ve danışma kuruluşu The Economics Intelligence’ın Hong Kong’u 2012’de dünyanın en yaşanabilir şehri ilan etmesi durumu var tabii. İşte bu “en yaşanabilir bölgenin” karınca yuvalarında Society for Community Organization’un son verilerine göre günümüzde 100.000’den fazla insan yaşıyor.

"Back Door" serisinden üç fotoğraf.

Michael Wolf’un “Architecture of Density” serisi Asia One Book ve Peperoni Books tarafından kitap haline getirilmiş. Ayrıca sergi olarak da dünyanın çeşitli şehirlerini dolaşıyor. http://photomichaelwolf.com/ adresinden fotoğrafçının Hong Kong’un yanı sıra dünyanın diğer şehirlerinden derlediği işlerini de görebilirsiniz.

*Hong Kong’un nüfus yoğunluğuna dair veri alabileceğim güvenilir ve güncel bir kaynak keşfedemediğimden elimdeki bu rakamla yetinebiliyorum. 

Sevgili turist, rehberlerin seni getirmeyi pek istemeyeceği bir bölge daha. Hong Kong'dasın, dünyadasın.

Neredesin aşkım? Kremlin'deyim aşkım!

Londralı tasarımcı Paul Baker ve ekibi tarafından elde hazırlanan matruşkalar Putin’in anti lgbti yasa çalışmalarını protesto amacıyla hayata geçirilen ve tüm dünyada tanıtımı yapılan bir proje. İngiliz idollerin matruşkaları olan bebekler tasarlanırken Baker’ın aklındaki esas fikir Putin’in de bir bebeğini yapıp Moskova’da Kremlin’e ve Londra’da Rus Büyükelçiliği’ne göndermekmiş.

7 Şubat'ta başlayacak olan Sochi Kış Olimpiyatları öncesinde lgbti sporcuları kastederek "her sporcuya eşit şekilde muamele gösterileceğini" müjdeleyen! Vladimir Putin, Sochi öncesinde bir protestoda halkı tarafından sevgiyle anılırken. 

Matruşkalarımız sırayla Elton John, Stephen Fry, George Michael, Graham Norton ve Tom Daley'den oluşuyor. 

Bildiğimiz üzere Vladimir Putin ayrımcılık ve nefret konusunda kendi sınırlarını zorlamayı misyon edinmişti geçen sene. 2013’de Ortodoks Kilisesi’nin de desteğini alarak Rus Parlamentosu’nda  kabul ettirdiği eşcinsel karşıtı propaganda yasasını diyorum. Aslında çok da yabancısı olmadığımız “lgbti'lere tıbbi tedavi” fikrini meşrulaştıran hatta sokakta el ele tutuşan lgbti bireylere para cezası verilmesini öngören yasalar sayesinde karanlık tarafı seçmişti kendisi! Konu yaşam şekli, tercihler falan oldu mu kimisinin egosu -ya da edilgenliği- bir coşar bir şahlanır ki sorma gitsin. Hele bir de yasa falan çıkartabilecek bir güce sahipse bu bilinçler off; tut tutabilirsen… İfrazatını saçacak da saçacak; ardından ortalığı temizle temizleyebilirsen, yıllarca bekle ki geçsin pis koku. 

Eğdim, büktüm, kestim, astım!

Satın alma, kendin yap!

Trend belirleyiciler (yuvarlak masa şövalyeleri gibi bi şey) diledikleri kadar 2014 trendlerini her yerde açıklaya dursun, biz eğlencemize bakalım! Çünkü yeni şeyler satın almak yerine biraz malzeme araştırması, sabır ve biraz da el becerisiyle harikalar yaratmak mümkün. Ve bu arada trend takip etmek de kusura bakmayın ama insanları biraz sıkıcı hale getiriyor; bu işi ajanslara bırakalım. Evdeki hurdaları dönüştürmenin, atılacak malzemeyle harikalar yaratmanın hazzı paha biçilemez ne de olsa ;)

Biraz tel, biraz kablo; bu benim işte...

Kablo kirliliğine karşı omuz omuza! İstilacı kireç beyazı ve siyah plastik yılanlar büklüm büklüm dolanır evin her yerinde. Hep de gizlenmesi en zor köşelerde artar kablo trafiği. Onları ortadan kaldırmak ya da görünümlerine espri katmak için piyasada bazı çözümler var tabii. Ama dediğim gibi onlara değinmeyeceğim. En azından kendim için daha fazla "şey" satın almamı engelleyecek eğlenceler aramaktayım çünkü.

Şimdi hiç gözümüzü korkutmadan kolay bir örnekle başlayalım: Kablo, süpürgeliğin hemen üzerinden yürütülür ve ağaç şekli verilerek -nalburda bulunabilecek- kablo klipsleriyle duvara sabitlenir.  

 Kablo mevzusuna dönecek olursak; onları saklamak yerine çok farklı hale getirecek birkaç fikri bir araya getirdim. Bazıları kolay görünüyor ama bazıları gerçekten yetenek gerektirebilir. Uygulaması en kolay fikirler, büyük mobilyaların arkasına saklanabilecek kabloların priz mahaline yaklaşan -açıkta kalan- kısımlarına kolay şekiller vererek bir ucu çivili kablo klipsleriyle onları duvara monte etmek. Aşağıdaki gibi:

Kablo klipsleri sticker'lar ya da bizzat sizin yapıp bu iş için kullanılan yapıştırma aparatlarıyla sabitleyeceğiniz süslerle kapatılabilir.  

Aşağıdaki lamba örneğine bayıldım. Burada önemli olan lambanızı tavana sabitlerken boş bir duvara oldukça yakın tutmanız. Tabii bir de lambanızın hali hazırdaki kablosunu elektrikçide muhtemelen uzatacaksınız. Bunun gibi bir köşe yaratmak için en önemlisi sabır ve yetenek olmalı, kolay gelsin!

Aslında sinir bozucu olan kablolarla yapılabilecek güzelliklerin sonu gelmez. Tıpkı yukarıdaki gibi. Aynı uygulamayı alçak bir kitap rafının ya da dresuarın üzerine yapmak mümkün. Hatta içine birkaç fotoğraf, resim de yerleştirilebilir; tabii ki çerçevesiz olacaklar. 

Çizmek isteyenler; sizi tutmayalım. Harika şeyler çıkabilir ortaya ve bir yerlerdeki kablo ile priz görünmez hale gelebilir ya da olayın esprisine dahil olabilir. 

Teldeki kuş

Ardiyeyi, mutfağı, yatak odasının kuytu köşelerini araştırdınız mı? Paslanmış, eskimiş, hurdacıya verilecek kıvama gelmiş metal eşyaları, tel sepetleri hatta eski yatak iskeletlerini arıyoruz.

Dikey ya da yatay, hatta birkaç tanesi bir arada hiç de fena olmaz. 

Eski yatağın yaylı iskelet kısmını böyle değerlendirmek kimin aklına geldiyse harika biri olmalı. Üzerine fotoğraflar ve özel notlar iliştirilen yaylı iskelet yatak başı olarak bile kullanılabilir. 

Elinizin altında buna benzer bir şey var mıdır ya da bu nedir bilmiyorum ama her ne ise harika görünüyor. Nalburdan ya da yapı marketten edinebileceğiniz siyah tellerle benzer bir çerçeve yapıp içini de bu şekilde örmeniz olası.

Bu da gerçek bir ustalık eseri, bravo diyoruz.

Böyle bir tel makası edinerek telleri rahatlıkla kesebileceğiniz gibi eğip bükebilirsiniz de...

Bu da gerçek bir yetenek işte. Tamam, herkesin harcı değil.

Katlanır çamaşır kurutma aparatının üst kısmından askılık yapmak mı dedin? Pek de hoş olur.